Topdag!

--105 km van Albion naar Leggett (zo ver reden we nog niet deze vakantie)
--de twee hoogste en steilste bergen (veelal 10 %) van de Californische kust (volgens de locals)
--weer wind mee (dat hoort niet volgens de "ingewijden" die ons voor gek verklaarden om van zuid naar noord te rijden..)
--opgestaan om 05.00 u (we komen steeds noordelijker en daarmee verschuiven de zonsopkomst en - ondergang)
--de langste tijd op de fiets (7.31 uur)
--de drive-thru-tree die zo groot is dat auto's er dwars doorheen rijden. En wij ook!
--onze eerste muggen in een State Park. (tot nu toe was het zó koud dat alle muggen tegen de bomen verstijfd zaten)
--de temperatuur vanavond hoger  (ca 20 gr. C.) dan we ooit gehad hebben
--de Budweisers hier A'damse prijzen hebben
--we, zoals wel meer,  TWEE keer per dag een ontbijt hebben. De eerste tijdens het tentafbreken en de tweede rond 8.00/9.00u met eggs, sausages, toast, 6x refills coffee, pancakes in een locaal restaurantje. (Dat alles voor 'early-bird" prijzen, waar je in Nederland alléén een kopje koffie bestelt bij Starbucks....)
--Peter bijna bij zijn tweede "ontlastings-sessie-in-the-wild" in de poison oak gehurkt zit. (Net als poison ivy veroorzaakt dit onooglijke plantje uiterst vervelende, vochtgevulde blaren op alle lichaamsdelen die daarmee in aanraking komen...)

Tel je zegeningen!

Al is de wind soms tegen ons en zijn de klimmetjes heel steil, maar toch......:
- We hebben al drie weken geen regen gehad
- De temperatuur is ok, niet te warm en niet te koud
- We hebben geen lekke banden
- Onze lijven vertonen geen mankementen
- Er is weinig verkeer ( geen RV's) die je in hun 'zucht' meenemen
- Er zijn geen muggen, geen horzels
- We kunnen alles kopen wat we willen. In California is het duurder dan op onze vorige trip door U.S, maar...we krijgen senior discount op campings. Leve mijn AOW-er!
- We komen iedere helling op, omdat we de juiste materiaal hebben. We spelen goed met onze versnellingen
- We slapen heel goed en we ontlasten ons ook heel goed (na ons eerste bakkie koffie)
- We vinden iedere avond een slaapplaats, meestal camping
- En last but not least: we are still in love! Knap hè?

Mist en wind!

What the heck! Fietsen we al twee ochtenden tot 12 uur in de mist en zien we niks (behalve herten en een koe midden op de weg) en dan hebben we vandaag de hardste 'headwind' die je maar kan bedenken. Maar wij gaan stug door! Zelfs als we flink dalen, moeten we trappen. De wind wil ons terug blazen van waar we vandaan komen. Gelukkig is er organic coffee en een homemade cinnamon muffin in Point Arena. Wat een cozy (oude) hippie plaats! Soms als we heel steil moeten klimmen via haarspeldbochten, is de wind even anders. Na 63 km geven we de pijp aan Maarten als we een camping diep onder ons bij de brug van Albion zien liggen. We dalen een weg van 14% af. Als we de tent (zonder extension deze keer) opzetten, vliegen de red-head-eagles boven onze hoofden. De eigenaar heeft ondertussen een verse vis voor ons gevangen, die wij smakelijk verorberen na de borrel aan de picknicktafel en geloof maar, die slaat in na zo hard ploeteren! We bekijken op weather.com de wind van morgen en als het klopt, is ie nog harder tegen ons. We besluiten om 5 uur op te staan! Wordt vervolgd!

So happy together!

 

Absolutely fabulous!

Half zeven, San Francisco wordt wakker. Wij voegen ons zeer gemakkelijk in de langzaam op gang komende stroom verkeer. Er zijn best veel joggers en een enkele fietser, die met een rugzakje op naar zijn werk gaat. We zien nauwelijks iets van The Golden Gate Bridge door de mist. Wel moeten we flink trappen en ook goed opletten. De auto's razen maar door, het wegdek is nat en de diepte onder ons immens, maar ...we halen zonder kleerscheuren de overkant. Poe poe, ook weer gehaald! Op naar Sausolito, het oude hippiecentrum. 'If you go to San Francisco, you're gonna meet some crazy people there' zingt het alsmaar in mijn hoofd. Geen crazy people hier meer, maar een goodlooking 66- jarige yup (net als mijn Peeetje), die bij onze eerste bak koffie in een luxery bakery zit op te scheppen, over zijn zeiljacht. We relaxen wat en moeten er dan weer goed tegenaan! We klimmen en klimmen. We staan meestal in de allerkleinste versnelling. Wanneer we naar beneden gaan, is het helemaal naar zeeniveau. Zo zwaar hadden we deze route niet gedacht. Maar de uitzichten zijn schitterend. We stoppen vandaag vroeg. In Point Reyes Station in het Point Reyes National Seashore Park zetten we ons tentje neer, vieren ons 1000 km feestje met een extra Budweiser en wandelen nog wat door het park. Morgen gezond weer op!

Zondag - rustdag!

En daar zitten we dan met onze ingevallen wangen en kringen onder de ogen tussen alle echte 'travellers' in een hostel! En wat is het leuk hier! We kunnen pannenkoeken bakken en koffie zoveel we willen tappen! De was draait voor een paar quarters en op de iPad heb ik vanmorgen de zaterdagkrant van de NRC gelezen. Dan de stad verder verkennen: China Town (kijk naar de filmpjes bij de videobalk rechts)en het hippiecentrum. SF is very relaxed. Wel veel homeless people, maar ze doen geen vlieg kwaad! The social security is erg goed hier. Sinds de crisis staan veel 'gekken' op straat. Men wilde niet bezuinigen op politie en brandweer. Vandaag blijven onze fietsen binnen. Die zijn ook toe aan wat rust en wij vinden wandelen voor de verandering ook leuk! We kruipen vroeg ons mandje in, want morgen begint de tweede etappe van onze reis. Hoe zal het gaan over The Golden Gate Bridge? Spannend!

San Francisco, here we are!

We arrived in SF after a short ride (20 km) from Pacifica. (Saturday 7th July). The coast route 1  still amazes every day in different landscapes. Excellent high waves attract dozens of wave boarders who show their tricks to us while passing by.
Despite the general warnings for strong headwinds (as we ride S- N), we had again (!) a good tailwind. Luckily we could make a reservation at a hostel in the centre of SF (Turk St./ Market St.) this morning. How is it possible in high season and the week of the 4th July...?
We booked two nights and the Hilton is around the corner. Probably the Hilton will charge for a  simple, but clean, queen size double bed a zero behind our bill ($ 55,-- /night ,which is cheap, we think, at this place).
SF is too much to be absorbed in our minds. Although Fishermans Warf is covered with tourists and funny people who earn their money in various creative ways, the rest of the city is rather quite and bike friendly. Special attention for the frequent rails of cable cars and electric busses is needed.
Again our compliments for the average US car drivers, who really give room to us and contribute to a safe feeling of travelling. (If this attitiude is generated by fear to hit us, or finds it's source in politeness, we still can't figure out. Anyhow: it's pleasant!)
Here the streets are full of drug addicts/drunkards and/or homeless people who beg with cardboard pieces for food and help. Not funny to see, but we cannot solve these problems by donating some quick dollars.
Coming in through Balboa St/Turk St, we needed all our skills and power to conquer the steep streets with our loaded bikes. Once and a while we even had to walk up and our chain reduction of 34 / 21 was not sufficient.
At pier 39 (a common harbor!) two huge sealions played their games at the wooden platforms as if they belonged to a local circus, in the meantime loud barking and keeping the tourist glued.
The Golden Gate Bridge stayed invisible for us in a thick layer of fog. Monday we will cross it to  continue the 1 north along the coast to Eureka. A visit to Sausalito, the hippy centre, will the end of our visit to SF.
This is it for now. We go for a walk to find a fish restaurant.
For further new pictures' and some short movies (sealions) click at picasa photo stream (right side)
 http://www.youtube.com/playlist?list=FLzcg0cotk3lrYySsSKnSVyg&feature=mh_lolz

Weg-jutter!

Twee pakjes sigaretten, een tangetje, een leren damestasje met lipgloss, oorbellen en lippenbalsem. Dit zijn een paar dingen, die ik deze reis al langs de weg gevonden heb. Gisteren had ik mijn grootste vondst: een IPhone! Ik dacht dat ie kapot was en schrok toen vanuit mijn stuurtas mijn eigen telefoondeuntje rinkelde. Maar nee hoor, het was Daphne, die al vele keren haar man getracht had te bellen (zag ik later)). Daphne was in San Francisco en ze zou later weer contact opnemen, om uit te zoeken waar ik was. De batterij was bijna leeg en net toen ik Daphne's nummer wilde noteren, zodat ik haar kon Whatsappen, belde her husband met de telefoon van Leila. Aan het fotootje te zien hun dochter. Om een lang verhaal kort te maken. The husband kwam ons achterop gereden en ik kreeg een beloning van 20 dollar and a lot of appreciations!

Gewoon lekker mindfull leven in het nu!

Genieten van the refills organic coffee en the u-pick strawberries. Wij zijn vroeger op dan the Mexicanen (de Polen van Amerika, gosh what work they fast) en stranden in Davenport. De wind is nu onze grootste vijand! Maar don't worry, wij vinden een mooie kamer met alles erop en eraan. Leve de Mastercard van the Robberbank (ze hebben hier de Rabobank, spreek uit Robber-bank).We gaan naar the beach en 'Happy Hour all night op Thirsty Thursday! Good for us!