donderdag 2 mei 2013

Hou je veilig!

Wanneer Peeetje en ik een korte vakantie plannen, kijken we altijd of we op onze plaats van bestemming kunnen fietsen. En ja ...dat kon op Mallorca. We wisten echter niet dat Mallorca een echt fietseiland was. Veel wielrenners racen hier het eiland over. Het toerisme is 'vergane glorie'! Zo zielig voor de restaurants op de boulevard, omdat sinds de crisis vele mensen kiezen voor ' all inclusive'. De ligbedden op het strand worden niet meer verhuurd voor 5 euro per dag, omdat je voor 2 euro een luchtbed kan kopen en dat gebruik je dan de gehele tijd dat je hier bent. Ze stunten met prijzen om mensen binnen te halen. Aan ons hebben ze ook niks, want wij zoeken de authentieke restaurantjes op, waar pa tandeloos in de keuken de paella klaarmaakt en dochterlief, die geen woord buiten de deur spreekt de bestelling opneemt. Wij genieten van die tapas, paella. We drinken sangria, vino rioja of blanco en fietsen naar het mooie binnenland. De boulevard met uitspanningen, die 'de Slok', 'Hoek van Holland' of  'de Babbelaar' heten laten we links liggen. Alhoewel....op koninginnedag wuif ik de de hele dag alsof ik Beatrix zelf ben en fietsen we alletwee in het oranje rond en kijken naar onze nieuwe koning op BVN (Best van Nederland)!




Wuiven als Bea
Mijn WERELDFIETSER!


zondag 6 januari 2013

Samen 125 jaar het oude jaar uit en het nieuwe jaar in!

De crisis heeft voor ons weinig om het lijf! Dit jaar zijn we samen tot 27 juni 125 jaar! Leef iedere dag alsof het je laatste is....We zijn het nieuwe jaar ingefietst op Fuerteventura en nog meer plannen worden gesmeed. Het komende jaar brengt ons naar Zuid-Amerika, naar Marokko en naar de woestijnen van Arizona en New Mexico! 

zondag 12 augustus 2012

Weer thuis!

Na een goeie vlucht en snel bemachtigen van onze bagage en in elkaar zetten van de fietsen willen we met de trein naar Rotterdam! Melanie wilde ons komen halen, maar dit lijkt ons wat gemakkelijker. Eerst nog even op Schiphol een Starbucks koffie om onze korte nacht te compenseren, die we met onze laatste dollars kunnen betalen. Maar shit happens, vooral bij de NS. Er is een wisselstoring tussen Leiden en Den Haag en wij mogen tegen normaal tarief met de Fyra mee, maar onze fietsen niet. Dat doen wij dus mooi niet en we worden van het kastje naar de muur gestuurd (wat een klotebaan als je NS-medewerker bent). Via Utrecht, er rijdt weer een trein of toch niet? Enfin, vele uren later zijn we dan toch op het station in Rotterdam, waar mijn overbuuf Hillie me toegilt. De Chinees is nog open en volgegeten, moe en zeer voldaan slapen we een gat in de volgende dag!
Werk aan de winkel. Peeetje haalt al het onkruid uit mijn wilde tuin (met inmiddels ook een vijver) en ik doe allerlei andere HKK-tjes (Huishoudelijke K*t Karweitjes)!

Weer thuis van alle hoge bergen
na 't zware trappen, ied're top. 
Willen we 's avonds moe gaan slapen
maar ook hier: wéér trappen op!
(Peeetje)



Nu zijn we in Oostvoorne. Wat een feest! Zon, zee (een nieuw strand, Maasvlakte 2), zoveel groen,  zwemmen in Oostvoornse meer en een gevulde koelkast (dank je wel lieve Melanie). We kunnen nu na twee dagen weer lopen in Pééétjes wilde tuin. Heel langzaamaan komen we in een normaal ritme. Ruimte om tijd te maken voor mijn andere passie: lesgeven in mijn eigen Remedial Teaching praktijk. Ik upgrade mijn LinkedIn account en maak een nieuw twitteraccount aan. @Annefiets gaat nu ook twitteren als @RTAvdLouw.



maandag 6 augustus 2012

We komen eraan!

No guests tonight?
Tussen Olympia en  Lacey is helaas geen camping. Iemand wijst ons de weg naar twee motels. Het eerste heeft nog lege kamers met alles erop en eraan (magnetron, wifi, koelkast, t.v., bad, handdoeken en een goed breed bed) voor een mooi prijsje. Dat goed bed heeft mijn rug nodig, want die deed gisteren een beetje au, au. Komt dat, omdat we nu echt aan het relaxen zijn? Wel komt Peeetje lachend terug van the office (de internetverbinding was daar sneller). 'n Oudere vrouw in een mooie blauwe jas met alleen een plastic tasje checkte in. De Chinese eigenaar vroeg haar: " No guests tonight?" Gelukkig was haar antwoord "No", want ze kreeg de kamer naast ons. Waar zijn we nu weer beland?
Zwarte zaterdag.

En zo fietsen wij op "zwarte zaterdag", na toch wel een onrustige nacht op de eerste echte warme dag in Washington, naar het Saltwater State Park,  prachtig gelegen aan de kust en maar een kleine 10 km van het vliegveld. In de verte bergen met besneeuwde toppen. In onze tassen onze dagelijkse boodschappen. D.w.z. twee Budweisers, ' n fles rosé, een grote zak tortillachips ($2 only), pasta, kikkererwten of kidneybeans, broccoli, wortel, fruit, brood en (pinda)kaas. 'n Vrouw gilt naar mij als ik met mijn zwaarbeladen fiets naar beneden dender richting The Pacific: " Oh my God, you've to go up that hill?" Ik heb geen tijd om iets terug te roepen. Ik moet opletten. Het is zaterdagavond, er lopen kinderen rond. Eigenlijk is de camping vol, maar... er is hier één hiker- biker plekje en daar is nog niemand. Alweer hebben we geluk. Onze tent staat weer. Voor de laatste keer, maar dat weten we zelf nog niet. We gaan vlug naar het strand en genieten nog tot  kwart voor 8 van onze drankjes, de chips, de zon, het uitzicht, de mensen van diverse pluimage en van elkaar of course!

We gaan naar huis.
Het is alweer zondag en we besluiten om naar het vliegveld te fietsen, om onze vlucht te reconfirmeren. We weten al dat we 8 augustus terug kunnen vliegen. Twee jaar geleden was het een heel gedoe, om fietsdozen te bemachtigen voor onze vlucht vanuit Vancouver. We willen, die problemen voor zijn en gaan op onderzoek uit. Hier in Seattle is alles beter geregeld. Fietsdozen kunnen we op het vliegveld kopen en ook kunnen we morgen al mee naar Amsterdam. Gelukkig wisten we, dat de Thalys naar Antwerpen moeilijker te verzetten is. We zeggen gewoon, dat we een paar dagen in Amsterdam willen blijven (de trein naar Antwerpen nemen we toch niet). En zo gezegd, zo gedaan en zit ik nu te bloggen op het vliegveld. Alles is al ingepakt en- gecheckt! We komen eraan!

Vakantiefietsen!

Na Portland zijn we echt aan het vakantiefietsen. We maken zo'n 70, 80 km per dag. Er staat geen druk op. We staan niet al te vroeg op, ontbijten op ons gemak en zien wel waar we terecht komen. We volgen de spoorlijn, die langs de oude highway 99 loopt. Veelkleurige bloemen in de berm en ook rijpe bramen in overvloed. Onze versnellingen gaan maar heel af en toe in het kleinste verzet. We komen prachtige, rustige plaatsen tegen met op iedere hoek wel een garage- of yardsale. We drinken koffie bij Starbucks, halen mail op, downloaden de krant voor ' s avonds en genieten van een overheerlijke lunch bij een Mexicaan of in een 'dining' (met tafels met banken zoals in Seinfeld). En nu lacht Mount Rainier ons toe. In het Lewis and State Park staat onze tent in een oerbos, langs the Cowlitz River. De Cowlitz indianen woonden hier vroeger en bouwden 7 winter dorpen.  's Avonds maken we ons eigen prutje aan de picknicktafel. En zo komen we langzaamaan in de buurt van het vliegveld vlakbij Seattle. We ruiken de stal!
bramen plukken


Mount Rainier